Review: The Fault in Our Stars

The Fault in Our Stars staat voor de meeste mensen bekend als een wijven jankfilm, maar dit hield mij niet tegen om deze tranentrekker ook maar is een eerlijke kans te geven.

Ik heb er lang over nagedacht of ik deze film nou echt wel is moest gaan kijken. Ik kon me de gezichten al voor me zien als ik zei: ‘Ja The Fault in Our Stars die heb ik ook gezien’, maar gelukkig heb ik deze film toch maar een kans gegeven. Ik hoorde namelijk van veel van mijn vrouwelijke vriendinnen dat het echt de moeite waard was om hem te gaan kijken, want hij was zo zielig en mooi.

Even wat achtergrondinformatie over de film. De film is gebaseerd op een boek van John Green. Naar mijn mening een hele goede schrijver en ik was ook al vrij bekend met het boek. Laat ik het zo zeggen ik wist dat het boek bestond en wist ongeveer waar het over ging. Laten we nu maar verder gaan met de review. 🙂

In eerste instantie ging ik er al met een gevoel in van dit wordt helemaal niks. Ik zag het al weer helemaal gebeuren. Dit wordt natuurlijk weer zo’n goedkope liefdesfilm met een slecht verhaal en slechte acteurs. Typisch zo’n film die alle achttien jarige tienermeisjes helemaal geweldig zouden vinden. Alleen klopte de gedachte die ik bij deze film had totaal niet. Natuurlijk is deze film meer geschikt voor meisjes, maar als jij daar doorheen kijkt zie je dat het eigenlijk helemaal geen goedkoop liefdesverhaal is. Het is namelijk een verhaal over een liefde die eigenlijk nooit lang stand kan houden door de ziekte van de beide hoofdpersonen.

De hoofdpersonen hebben namelijk allebei een vorm van kanker. De kanker is ongeneselijk, dus beide jongeren hebben geen hoge levensverwachting. De hoofdpersonen worden gespeeld door Shailene Woodley (Hazel Grace Lancaster) en Ansel Elgort (Augustus Waters). Dit doen beide tieners erg respectievelijk. Je merkt dat ze beide nog niet heel ervaren zijn, maar los van dat spelen zij hun karakters erg goed.

Nu gaan we even iets dieper in op het verhaal. Hazel weet al van kinds af aan dat zij schildklierkanker heeft. Ze loopt rond met een zuurstoftank en dat geeft haar het gevoel dat ze lelijk is en dat iedereen naar haar kijkt. Een dag op haar praatgroep komt ze de zelfverzekerde Augustus tegen. Hij vertelt aan de hele groep dat zijn grootste angst is om vergeten te worden. Hazel vindt dit een stomme angst, maar ze kan Augustus maar niet uit haar hoofd krijgen. Op een dag bij Augustus thuis vertelt hij Hazel dat hij osteosarcoom heeft, waardoor hij een been mist. Het tweetal besluit na veel gesprekken dat het ze leuk lijkt om elkaars favoriete boek te lezen. Hierbij wordt Augustus opgescheept met een boek van Pieter van Houten, een Nederlandse schrijver, die Augustus in één ruk uitleest. Augustus zit er na het boek alleen mee dat het boek in het midden van een zin eindigt. Hij besluit dus om contact op te nemen met de schrijver, want Augustus wil graag te weten komen hoe het nou echt eindigt. Augustus regelt via een goede doelenstichting twee vliegtickets naar Amsterdam (voor hem en Hazel). Hazel wordt alleen ten strengste afgeraden om mee te gaan op de reis, maar haar moeder regelt toch dat ze mee mag. Wat hierna allemaal gebeurd ga ik niet vertellen, want dan spoil ik misschien de film en let’s be honest: niemand houdt van spoilers.

Wat ik als laatste nog wil zeggen over de film is dat ik niet verwacht hoe goed deze film in elkaar zou zitten. De film heeft me vanaf minuut één geboeid en dat is heel knap, want ik heb eenmaal niet zo’n hele grote concentratieboog. Deze film flikt dit wel! Dit komt mede doordat het verhaal zo sterk is en je zo meeleeft met beide hoofdpersonen en het einde laat je geschockeerd achter. De film krijgt dus van mij een dikke 8!